www.javanenindiaspora.net

Home
Diaspora Indonesia... IndonesiŽrs in diaspora
Transmigraties Javanen van Java (IndonesiŽ)
Migraties Javanen van Java (IndonesiŽ)
Gebruik Javanen voor ontwikkeling Nederland
Migraties Javaanse Surinamers
Persoonlijk verhaal 1 Karsih Moekmin
Persoonlijk verhaal 2 Sarmidie
Persoonlijk verhaal 3 Ngatidja Zweers-Padji

Javanenindiaspora.Net is een activiteit van
BanyuMili...
javanenvansuriname.info

Get†the†Adobe†Flash†Player†to†see†this†video.

Persoonlijke verhalen 3
Ngatidja Zweers-Padji

Javanen in diaspora is mťťr dan alleen maar de migraties van Javanen van Java (IndonesiŽ) als Javaanse contractarbeiders naar Suriname en de migraties van Javaanse Surinamers naar IndonesiŽ, Nederland en andere landen.

Javanen in diaspora omvat:

Transmigraties van  Javanen van Java (IndonesiŽ)
naar andere eilanden van IndonesiŽ

Migraties van Javanen van Java (IndonesiŽ) naar Suriname en andere landen van de wereld

Het gebruik van Javanen bij de aanleg van spoorwegen tussen Amsterdam en Haarlem in 1837 en de aanleg van het Noordzeekanaal in 1865 in Nederland

Migraties van Javaanse Surinamers naar IndonesiŽ, Nederland en andere landen van de wereld

Javanen in diaspora
maakt deel uit
van het grote geheel van
IndonesiŽrs in diaspora
Diaspora Indonesia

 

 

Zij reisden vanuit Java via Nederland (Amsterdam) naar Suriname als Javaanse contractarbeiders. Vele gingen weer terug naar IndonesiŽ, andere gingen naar Nederland en andere landen van de wereld, als Javaanse Surinamers. De meeste zijn in Suriname gebleven en blijven ze - samen met landgenoten Surinamers - hard werken aan een mooi Suriname.

 

Ik ben geboren op 28 maart 1964 te Moengo uit een gezin van 9 kinderen, ik ben de zesde. Ik hou van lezen, schrijven en naar muziek luisteren. Ik ben een heel rustig type, was bekend in de familie als ďbangerikĒ. Ik bezocht eerst de EBG-school, woonde op Berdnarddorp te Moengo, daarna stapte ik over op de Islamitische school, omdat wij (het gezin) naar Santen verhuisde, een plaats waar bijna alleen Javanen wonen. Thuis werd niet echt Javaans gesproken, meer Surinaams en Nederlands en dan bedoel ik kinderen onderling. Met ouders werd er heel weinig gesproken, omdat zij een baan hadden, dus geen tijd voor ons hadden.

Vader was kaum van de plaatselijke moskee (gezicht naar het westen). Ouders spraken wel Javaans tot elkaar, maar tot de kinderen werd er heel weinig gesproken. Van de enkele Javaanse woorden, die ik ken heb ik uit gesprekken van ouders en anderen opgevangen. Het aanleren van de Javaanse taal moest vanzelf komen. Het ging heel moeizaam, omdat ouderen meer diep Javaans spraken, wat voor ons moeilijk te volgen was en uiteindelijk wij geen interesse toonden. Het Islamitische geloof is voor mijn vader heel belangrijk. Hij hield aan de regels, zoals het vasten bijvoorbeeld. Ondanks hij van de met het gezicht naar de  westerse richting was, gingen wij naar een Islamitische school, met het gezicht naar het oosten. Voor hem was het belangrijk, dat wij ook het Islamitische godsdienst leerden kennen. Maar wij hoefden echt niet strikt houden aan de regels, als wij maar diep in ons hart in Allah geloven en het juiste pad kiezen om door het leven te gaan. Eerlijk en oprecht.

Lezen deed ik vanaf mijn 12e jaar. Ik begon met mammies, zij die het kennen, ik stapte daarna over naar tienerboeken. Ik begon later van alles te lezen. Bouquets reeks verslond ik als zo heb je me niet, maximaal 3 boeken per dag. Ging pas om 2 uur in de ochtend naar bed. Vandaar dat ik ook op mijn twaalfde jaar moest brillen, de enige in het gezin met slechte ogen. Ik werd lid van CCS, begon echte romans te lezen en mijn droom was ooit een eigen roman te schrijven, maar dat het over mijn eigen levensverhaal zou gaan, heb ik niet kunnen voorzien.

Het schrijven kwam, doordat mijn vader vertelde dat zijn tweelingbroer in IndonesiŽ woonde, hij ging samen met zijn pleegouders terug. Hij vertelde over zijn broer, liet mij een foto zien hoe hij eruit zag. Op de foto zag ik twee jongemannen, die op elkaar leken, ik voelde het verlangen van mijn vader om zijn broer weer te mogen zien, want het was jaren geleden, dat ze vertrokken. Op dat moment uitte ik een wens, dat mijn taak zou zijn de wens van mijn vader te vervullen, hem naar IndonesiŽ te brengen, maar helaas voordat ik al dat geld bij elkaar schrapte, kwam hij te overlijden. Terwijl hij zo sprak over zijn broer vroeg ik hem het adres, hij graaide in een enveloppe en gaf mij een stukje papier en las een meisjesnaam ďHaryani NgaliminĒ, mijn vader heette Ngalimoen. Die namen waren zowel voornaam als geslachtsnaam. Dus de familie van mijn vader heette Ngalimoen en van zijn broer Ngalimin. Ik beloofde mijn vader de familie te schrijven en daar ik mondjesmaat Javaans sprak en de familie in IndonesiŽ geen drupje Nederlands, moest ik het maar in het Engels doen. Ik was 13 en zat op de eerste Mulo, voor het eerst Engels geleerd. Nou, dat was mijn eerste brief, liefst in het Engels, met een woordenboek naast mij. Het begin van mijn schrijven. Ik had de smaak te pakken en zocht naar correspondenten, in Suriname, Nederland, Engeland, toen ik ook Spaans leerde ging er brieven naar Venezuela en over de hele wereld. Schrijven was makkelijker dan praten, 7 tot 10 blz. A4- formaat naar een persoon was normaal.

Van de MULO, ging ik naar de Handelschool te Paramaribo. Na twee jaar Handelschool, secretariŽle-richting, kreeg ik een baan op de Centrale Bank van Suriname (18 jaar oud). Begonnen als typiste op de Secretariele-afdeling, werd na een jaar over geplaatst naar de afdeling Kassierderij als baliemedewerkster, daarna sorteerster. Deed aan zelfstudie, schreef zich in voor de buitenlandse cursus Nederlandse Instituut Bankbedrijf en Effecten (NIBE), kreeg hiervoor 3 diplomaís van verschillende opleidingen (specialisaties). De promoties volgden achter elkaar. Van functie 3e klasse, naar 2e klasse, naar 1e klasse, naar Sektiechef (30 jaar oud) van de afdeling en uiteindelijk Adjunct-Chef (31 jaar oud). Volgde daarna een managementtraining. En helaas moest ik uit eigen beweging mijn carriŤre op de Kassierderij van de Centrale Bank van Suriname beŽindigen, vanwege ziekte (zie boek). Thans ben ik werkzaam op de afdeling Boekhouding als stafmedewerkster en intussen met een dienstperiode van 25 jaren.

Het brieven schrijven naar correspondenten werd geleidelijk stopgezet, vanwege drukke werkzaamheden en het stichten van een gezin. Zij, die voortaan mogen genieten van mijn schrijven zijn familieleden en vrienden. Zo schreef ik gedichten bij jaardagen en speciale gelegenheden. Een schrijfsel over het leven van mijn jongere broer, Ludwig Padji  werd door de familie goed ontvangen. Dit zou een basis kunnen zijn om een boek te schrijven over het leven van een jongeman, die de wil heeft om verder te studeren en zijn dromen te laten uitkomen. Ook heb ik een manuscript klaar liggen over mijn leven in Paramaribo als tiener, die voor het eerst te maken heeft met het leven van de stad en de eerste liefde. Roman en true-story zijn mijn specialiteit. Maar in mijn achterhoofd had ik altijd ďdit wordt nooit watĒ. Omdat je zeker moet zijn, dat je boeken worden verkocht anders heeft het geen zin. Boeken schrijven in Suriname betekent verlies lijden of onzekerheid. En dan kwam de dag, dat ik echt spontaan begon te schrijven, ik hoefde niet na te denken. Mijn vingers op het toetsenbord ging vanzelf net een machine. Een droom, die werkelijkheid wordt, een boek schrijven en publiceren. Een diepte punt in mijn leven heb ik direct (in korte tijd) kunnen omzetten in een hoogtepunt. ďElisha, mijn stil verdrietĒ, is meer dan een roman.

Door realistisch het leven in te gaan, geloof ik, dat je niet blijft steken in verdriet of andere negatieve effecten in je leven. Het leven gaat door, het is daarom de kunst om onverwachte gebeurtenissen op te vangen en hoe mee om te gaan. Door positief te denken geniet je van het leven.

Over het boek " Elisha, mijn stil verdriet"

Verklaring van de titel... Elisha, is de werkelijke naam van het buitenechtelijke kind van mijn echtgenoot. Dit leven wilde ik niet. Het unieke wat ik met mijn echtgenoot heb, mijn kinderen dus, is mij ontnomen. Het is voor mij niet speciaal meer, dus zeg ik ďmijn stil verdrietĒ.

Waarom het boek?... Elisha te vertellen het waarom, tevens een uiting van mijn verdriet, het verwerkingsproces te starten en dan te accepteren (een plaatsje geven). Daarnaast wil ik een spiegel voorhouden aan de mensen, die schuldig maken aan overspel. Vreemdgaan bespreekbaar maken en problemen, die hieruit voortvloeien, een oplossing zien te vinden. Mensen hieruit lering kunnen trekken. Een eye-opener. Het boek is tevens voor mij een nieuw begin -met een schone lei beginnen-  tesamen met mijn echtgenoot. Door aan iedereen te vertellen via het boek, hoeft men niet achter mijn rug te ďvermakenĒ. Iedereen is op de hoogte, dan kan ik met mijn leven doorgaan. Geen stiekeme gedoe en geen onbehaaglijk gevoel van die weet het en die weet het niet. Het boek is ook een waarschuwing aan anderen, om hen te laten zien dat Surinamers in staat zijn een boek te schrijven over hun levensverhaal zonder achter de schermen te staan. Als laatste waarom dit boek, Elishaís moeder te helpen, het nieuws te verspreiden. Als zij constant sms- berichten stuurde naar verschillende tv- stations, ondanks waarschuwingen van mijn echtgenoot en via haar partner dan wil ik haar zeker een handje helpen middels dit boek, hoewel zij het niet apprecieerde.

Over het boek... Het boek gaat over een levensverhaal van een doorsnee vrouw, die na zoveel jaren huwelijk het einde zag. Door zelf de schuld te geven kan zij een aanvang maken haar huwelijk te redden. Verder  praat zij over het gezin. De relatie tussen moeder en dochter  wordt middels brieven naar  voren gebracht. Brieven, gedichten en gebeden uiten gevoelens van mensen die het gezin een warm hart toedragen. Citaten sieren hier en daar het boek . Al met al een boek waaruit men levenslessen kan halen.